5 oktober 2009
Meuh!
Toegegeven ik heb net een boek over depressie gelezen, maar ik word niet echt vrolijk van het opstaan in het donker. Van mij mag de zomertijd wel weer terug gesteld worden. Nouja, 's ochtends dan. Eigenlijk moet het zo, 's ochtends wintertijd en 's middags zomertijd.
Ik denk dat ik maar eens een locale tijdzone ga introduceren hier. Moet ik wel even zelf een klok voor maken, leuk projectje.
Muziekjes
Ik las bij
Laurent over zijn geschiedenis met thuisopnames en werd helemaal week. Ik weet nog dat ik als vierdeklasser ('77) met twee cassetterecordertjes 'oh when the saints go marching in' in elkaar prutste. Op de ene cassetterecorder nam ik op. Was die opname klaar dan speelde ik die af op de tweede, zodat de microfoon van de eerste recorder niet alleen mijn volgende gepruts hoorde, maar ook de eerste opname.
Allemaal lekker mono en naar ik me herinner niet meer dan getrommel en zang, want ik speelde nog helemaal niets.
Spoel verder tot mijn veertiende, want toen kwam de gitaar, en twee cassettedecks, stereo en direct met elkaar verbonden, zodat een eerdere opname niet weer door de microfoon hoefde. Het enige probleem was nog de gelijkloop van de recorders, de een was namelijk wat sneller dan de andere, wat betekende dat de eerste en de laatste opname niet zuiver ten opzichte van elkaar klonken.
Spoelen we nog verder dan komen we in '87 en op de vier sporen cassette recorder uit. Perfect, eindeloos pielen en dan liep je bandje in de soep. Heel fijn.
De jaren negentig pielde ik nog wel, maar ik ging ook ernstig werken. Ik kon de spullen kopen die ik toen ik studeerde had willen hebben, maar nu had ik de tijd/fut/inspiratie niet om er mee aan de slag te gaan. Bovendien vond ik die vier sporen toch wel heul beperkend en pingpongen
1 te eng.
Eens in de zoveel tijd keek ik weer eens of mijn computer al iets wezenlijks kon met muziek, maar dat bleef wel erg behelpen. Eind jaren negentig ging muziek er helemaal uit. Ik raakte eigenlijk geen gitaar meer aan, en de (inmiddels aangeschafte) piano en gitaren verdwenen in een kast.
Toen kwam ik in contact met een gitaarbouwer, en dat inspireerde genoeg om de gitaar weer uit de vaseline te halen. Bovendien kwam er ineens de aanvechting om buizen-gitaar-versterkers te ontwerpen en bouwen.
Inmiddels zijn we in de tijd gekomen waar mijn weblog begon, dus kunt u zich verder inlezen, maar om de muzieklijn uit te lichten zal ik nog even doorgaan.
In 2005 overleed mijn vrouw en in de periode daarna werd muziek en muziek maken een stuk belangrijker. Ook keek ik weer eens of opnamesoftware inmiddels werkbaar was en dat
was het. Het enige wat nog ontbrak was het sleutelwoord
prententieloos om een inmiddels gigantische stroom aan liedjes (op het ogenblik geloof ik ca. 200) op te leveren.
Het motto pretentieloos zorgde er ook voor dat ik de liedjes op mijn logje durfde te posten wat vervolgens weer een aansporing was om dingen (hoe snel en pretentieloos ook)
af te maken.
Het laatste product bestaat uit een aankondiging en een linkje om te luisteren:

En zoals u ziet kunt u e.e.a.
op dit linkje beluisteren.
1 pingpong=drie sporen terug mixen naar het vierde spoor om zodoende weer drie sporen vrij te hebben. Aan die mix is later niets meer te veranderen, zucht.
6 oktober 2009
Genoten
Ik heb net, voor het eerst in jaaaaren een nietmachientje bij moeten vullen. Och wat een nostalgie. Als kind heb ik voor mijn gevoel de tijd voornamelijk doorgebracht met nieten en het bijvullen van de nietmachine. Ga er maar vanuit dat dat niet helemaal klopt. Maar zo'n doosje nietjes, met zo van die flapjes en dat je dan niet weet of je 'm met de goede kant boven uitschuift.
De nietmachientjes uit die tijd hadden allemaal verschillende problemen. Danwel kon er geen mooi rond aantal nietjesreepjes in, zodat je ze moest breken (wat dan wel weer spannend was) en/of was de veer te strak om een goed gevuld magazijn weer dicht te schuiven.
Nee dan deze nieter: drie volle repen nieten kunnen erin en hij kan nog dicht ook. Ja dat kunnen ze daar in Hestra wel, hoera!
7 oktober 2009
Showing your age
Ik word altijd erg blij van buitenlands idioom. Voornamelijk omdat je er frisser tegen aan kijkt dan Nederlandse idiomeriën. De uitdrukking in de titel is ws. van toepassing op het onderstaande.
Het zout was op, dus moest er een nieuwe bus komen. Goh, wat een hip-onnozele nieuwe verpakking is dat zeg. Zo zag de vertrouwde bus eruit:

En zo de nieuwe:

Ik heb het over de onbewuste variant hoor, doorgaans ben ik namelijk bewust als ik de zoutbus pak, dus hoeft het zout zelf niet
sentient te zijn. Maar waar zit hem de kneep? Juist in de onnozele kneep, die meteen zorgt voor beduidend minder inhoud. Waar de oude bus nog 750g huisvestte, zit er nu nog maar zes ons in. Meer (onnozele) verpakking voor minder zout, blijkbaar is bij jozo alleen het zout bewust, goedzo!
9 oktober 2009
Poedelprijs
Dit jaar is er geen zilveren penseel uitgereikt, omdat geen van het werk daar voor in aanmerking kwam. Het nivo van de kinderboek illustraties is blijkbaar benedenmaats (zie ik niet helemaal trouwens, maar dat kan aan mij liggen).
Daarentegen zijn er wel een boel vlag-en-wimpels uitgereikt, dat zijn de eervolle vermeldingen, de aanmoedigingsprijzen.
In Zweden was een groot probleem. Want wie geef je nou in hemelsnaam een Nobelprijs voor de vrede? En dus kreeg Obama de vlag-en-wimpel voor de vrede, mooi he?
(hoera weer) 13 oktober 2009
Zie Andere Kant

Ik heb een zak over mijn zadel, want fiets staat aan straat. Het niet hebben van een achterom is qua van poesenontsnap wel heel fijn, maar fiets staat aan straat. Nu is het fenomeen slijtzak de gemiddelde aanstraatfietser niet onbekend. De levensduur van een dergelijke fietszak is beperkt. De kunst en kik zit in de tijdsrek tot vervanging. De zak op de afbeelding is zeker twee drie maanden mee gegaan. Is helemaal verbleekt en afgelopen week was het alsterlaatste vlakje-zo-groot-als-het-zadeloppervlak doorboord. Een nieuwe zak was van node en voorhanden. Hiephoi ende ook hoera. Ware het niet dat op de eerste dag van de carrière van de nieuwe zak deze AWOL
1 ging. Zomaar, weg.
Oh, P.S.
U en ik zijn vandaag drie jaar! (Drie jaar pas!)
1 weg zonder briefje van z'n moeder.
14 oktober 2009
Vitaminegebrek
Omdat vanwege dat ik
donderdag in de kbw sta en daar liedjes kweel, zijn de luidsprekers van mijn werkkamer weg. Stil joh! Stil!
Huuuu
Ik zit ineens zonder water!@!Huuu. Vitens gebeld en, geloof het of niet, ik kreeg iemand aan de lijn die me wist te vertellen wat er mis was, haar excuses te maken en te melden dat er op dit moment gekeken wordt hoe het komt (het heeft te maken met het inbouwen van een brandput, eerdere huisnummers zouden daar last van hebben, maar wij niet, nou gaan ze kijken wat ze verkeerd hebben gedaan).
Ik houd u op de hoogte!
Update: 11.00 uur, ik heb weer water! Hoera!
15 oktober 2009
Gigantische dwerg
Terwijl ik vandaag dus ga giggen:

Broeit er op de achtergrond een ander nieuw project. Om niet om het bosje te slaan: ik ga zeer waarschijnlijk mijn eigen ukelele maken, zo die is eruit. Onder begeleiding en in het attelier van een heuse luthier. Ik ben namelijk niet helemaal gelukkig met de twee ukkies die ik heb. Nu ligt het voor de hand om een derde te kopen, maar vooralsnog heb ik geen betere gevonden dan die ik nu heb. Ik heb wel een expeditie gepland naar A'dam om daar in een winkel te kijken, maar het idee om er zelf een te bouwen komt ws. toch niet meer uit het systeem.
En als je zelf de mogelijkheid hebt om iets te bedenken, dan kies je natuurlijk die dingen waar je gelukkig van wordt (en die natuurlijk een beetje raar zijn). Het wordt een (hou je vast) Super Jumbo Sopranino.
Wacht even, ik laat het eerst even zien:

Dit lijkt gigantisch, maar bedenk dat het geheel 51cm lang is, korter dus dan de standaard ukelele. En dan nu de naam:
- Super: de term super (of langhals) wordt gebruikt voor een ukelele die de kast afmetingen heeft van een klein model, maar met de snaarlengte (en daardoor langere hals) van een model groter. Dus een super-sopraan heeft de kast van een sopraan, maar de snaarlengte van een concertmodel. Een super-concert heeft de kast van een concertmodel en de snaarlengte van een tenoor. Etc.
- Jumbo slaat op het model van de kast. De jumbogitaar heeft de breedste kast en het meeste laag. Hiermee is de breedte van de kast eigenlijk ook 'super' geworden omdat het ook de breedte van een model groter heeft. Omdat de plaatsing van de brug van invloed is op de klank zit die veel verder van de onderkant (dichter bij het 'gat'). De hals gaat dus heel 'laat' de kast in. Doorgaans is dat bij de 14e fret, hier is dat veel later. Een ander voordeel van het jumbomodel is dat het hout niet in scherpe bochten gebogen hoeft te worden.
- En dan het laatste van de naam: sopranino. Dat is het alsterkleinste model ukelele. Want klein is natuurlijk waar het om gaat. De kast is op z'n breedst 16cm, de hoogte maar 20cm. Lief he?
Wanneer? Oh, joh, ergens volgend jaar ofzo. Eerst wat experimenteel pielen.
Nu moet ik opschieten, want dit gefantaseer heeft me bijna in tijdnood gebracht (niet echt hoor).
26 oktober 2009
Ja eh sorry hoor.
Druk met werk en met dingetjes ernaast. Hopelijk morgen verslag. Als zoethoudertje een inval die ik had tijdens het maken van mijn ontbijtje.
Zwak zelfbeeld
Ik ging eens naar een sekte
En ze lieten me naar binnen
Ze zeiden: "Doe je jas uit"
Dan kunnen we beginnen
Men zei dat ik al jaren was
bezeten door demonen
Maar ik was wel gevleid
Dat ze bij mij juist wilde wonen
27 oktober 2009
Joekie
.jpg)
Dit is (naast drukte met werk) de reden dat u niet veel van mij gelezen heeft. Nu weer druk aan werk werk (sorry).
31 oktober 2009
Boh
Uw wachtwoord moet:
- anders zijn dan uw vorige wachtwoorden
- minstens 3 karakters bevatten die niet in het oude wachtwoord voorkwamen
- minstens 6 karakters lang zijn
- niet meer dan 3 dezelfde karakters bevatten
- minstens 3 letters bevatten
- minstens 1 cijfer bevatten
KrakLog
Wacht tot het rode licht gedoofd is, er kan nog een krak komen