Laten we het maar op de feestdagen houden. Écht gediciplineerd ben ik op het ogenblik niet. Heb besloten dat ook vanaf maandag pas weer te worden, kan ik weer echt genieten van de voordelen dáár van.
Ik wilde net (9:30uur)een stukje gaan schrijven over "hoe om te gaan met een afspraak met een instantie die langs komt tussen10 en 12?" toen hij aanbelde. Ik had willen schrijven over dat ze nooit vroeg komen, dus tot elf uur heb je nog wel tijd om dingen te doen. En dat de kans het grootst is dat ze tussen 12 en half 1 komen. Het voordeel is dat hij nu weer weg is, het nadeel is dat een van onze balkons vervangen moet worden en te zien aan waarop hij dat baseerde, vrees ik dat de andere twee ook wel binnen nu en een paar jaar aan de beurt zijn. Puinhoop!
-
Edwinek
zei:
Wat, helemaal, met huid, haar, vloer en ballustrade? Bugger!
Laat ik u vertellen van de doucheslang. Voor de upgrading van de badkamer hebben wij (tegen beter weten in) een klein jaar geleden zo'n alu-krul-douche-slang gekocht. Dat ziet er leuk uit, maar overal waar je ze ziet zijn ze kapot. Ik had dan ook niet veel hoop voor de onze en zag die, in gedachten, er al gerafeld bij hangen. Inderdaad, na een maandje of zo, was de slang aan de bovenzijde los gegaan. In de eerste paar weken, lukte het nog om hem terug te duwen, maar de knik die er voor zorgde dat hij los ging bleef en ik moest hem steeds vaker terug duwen. Tot de dag kwam dat hij echt loskrulde. Het metaal zat nog vast, maar ik in fatsoen krijgen lukte niet meer.
In een hotel zagen we een steviger variant, zodat het idee geboren werd onze oude slang te trachten te repareren en mocht dat mislukken, snel zo'n steviger slang te kopen. Gist'r avond heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb de slang gedemonteerd. Zit leuk in elkaar zo'n slang. De gewone plastic slang kende ik al, maar dat deze een variant op het thema zou zijn had ik niet verwacht. Kort en goed: de slang twee centimeter ingekort en weer heeft reparatie-sjakie de klus geklaard.
-
Herman
zei:
Misschien een goede tip: Ik kocht, jaren geleden ook zo'n slang (de zoveelste!) de verkoper bood mij twee mogelijkheden, n.l. de gewone salng en de slang (zag er hetzelfde uit) met levenslange ganrantie - deze was uiteraard aanmerkelijk duurder - dit is nu ongeveer acht jaar geleden (natuurlijk, acht jaar is geen levenslang, maar........ de slang is nog immer in goed ! Zo zie je maar dat goedkoop meestal duurkoop is en ook andersom !
Acht jaar geleden kocht ik een paar Ecco's, geweldige schoenen, vanaf de eerste dag zaten ze goed, niet een beetje goed, maar eigenlijk beter dan schoenen ooit gezeten hadden. Het waren niet de goedkoopste schoenen, maar daar had ik dan ook wat voor. En inderdaad, hoewel normaalgesproken schoenen bij mij een half jaar meegingen, hebben deze het acht jaar volgehouden (ongeveer half-time). Nu zijn ze echt op en ik heb vorige week nieuwe Ecco's gekocht. Op mijn rechter hiel zit een blaar waar een slager nog misselijk van zou worden en mijn linker hiel is ook zielig. Blijkbaar kan maar één paar schoenen in je leven zo goed zitten: RIP, DOM, Dag schoenen, Alááf.
p.s. Ik ben niet de heer op de foto...
-
Edwinek
zei:
Foto is wel erg mooi. Zelfs zonder jou als heer erop. Ik ben ook aan mijn tweede paar Ecco's van mijn leven bezig. Bij de eerste braken de zolen na minder dan een jaar doormidden. De huidige zijn ook aan een doorbraak begonnen. Ik heb nog droge voeten, maar hoeland nog weet ik niet. Minder tevreden dus. Blijkbaar had jij het enige goede paar.
-
cockie
zei:
Een au-hiel! Dat hardloopt natuurlijk ook moeilijk...
-
Irene
zei:
Maar zien ze er ook uit? Dat is de vraag.
Zoals u een aantal dagen geleden hebt gezien, heb ik u al lastig gevallen met een Giro 555 advertentie. Op wit gaan lijkt me niet zo zinvol, ik neem niet aan dat er ook maar iemand mijn logje zal missen en om die reden iets over zal maken. Dus witter dan dit wordt het vandaag niet...
Wij hebben op het ogenblik van een vriendin twee Potter films te leen en het viel Mw. Krak op dat je verbazingwekkend goed de volgende tekst kunt zingen op het 'tata tata ta tatata ta ta tata ta ta ta'-thema van de filmmuziek.
Er zaten zeven kikkertjes al in een boeren sloot Ze kwekten niet,
ze kwaakten niet Ze waren half dood.
En dat is opvallend want:
Dit is niet de tekst van de filmmuziek
Dit is niet de tekst van er zaten zeven kikkertjes
Toch kun je het er erg goed op zingen en bovendien kunnen we het niet meer horen zonder mee te zingen.
-
Irene
zei:
Hee; boeren sloot? Moet ik u aangeven bij de signaleer onterechte spaties politie?
de sloot die was bevroren en de kikkertjes waren dood
ze kwekten niet ze kwaakten niet
ze hadden geen verdriet (2x)
dit is natuurlijk de eerste aanzet tot een vérgaande geschiedvervalsing want nu weet straks niemand meer hoe het echt moet en bovendien zal het publiek bij HP films denken dat dit wel degelijk de juiste tata tata ta tekst is
Dat moet een halt toegeroepen worden. Dit is daartoe een eerste aanzet... Doet allen mee.
-
yak
zei:
Juten zak, oude wijn, boeren sloot. Nee? Nu ja, een beetje Engelse ziekte is niet eenvoudig te vermijden...
-
Lady M.
zei:
Boer, wat vind je van mijn zeven kikkertjes
Boer, wat vind je van mijn sloot...?
of maak ik er nu helemaal een potje van? :o( ;o)
KYS
In the Tibetan language, yak is pronounced as "yag"; although
in that form, it usually applies to the yak bull - with dri the
equivalent Tibetan term for the female yak. Other languages follow this name
closely. This use of the same name in numerous languages is considered
unusual.
The ancient Chinese people called the animal Ya Niu. In
the Shang dynasty (before 3 000 B.C.), yak was vividly written as
, denoting the yak's large body,
outstretched horns, long hair and big tail. In time, the name was reduced to a
word pronounced as "ya". Later still, this was mispronounced as "mao" - and many
homophones began to appear after the Qin and Han dynasties. These words referred
not only to the yak but also to yak hair products (because
mao means "hair" in Chinese).
Some people wrote , pronounced "mao",
as , pronounced "li", and then called
the yak Li Niu. The tiny alteration in the script led to a change of
name. And this provides an interesting object lesson for good handwriting! A
distinction between Li and Mao to denote yak was first made in the
Compendium of materia medica, published by Li Shizhen in 1578. Li
Niu was said to live in the mountains and denoted the wild yak, while Mao
Niu was used to denote the domestic yak (Li Ruimin, 1986).
Ik heb een angst, nee angst is niet het goede woord: een opkruipend vermoeden, een visioen van een onontkoombaar lot: ik wordt later een verzamelbejaarde. Een oudje dat geen afstand meer kan doen van de dingen om zich heen, inclusief zijn afval. In de afgelopen weken heb ik geoeffend.
U moet namelijk weten dat wij een GFT bak hebben, nee ik zeg het verkeerd, we hebben twee GFT bakken. Die bakken gebruiken we voor het dagelijks kook-balkon-en-fruitschillen-afval maar vooral voor het houten-katten-grit waarmee wij onze poesentwaletten mee voorzien. Het leuke van dat houten grit is dat het met de GFT mee mag en dat spreidt het zeulen met zware zakken en bakken over twee dagen van de week, een keer voor de vuilniszak en een keer voor de GFT bak(ken). In de tijd dat wij nog vier poesen rijk waren, leverde dat twee bakken GFT per week op, nu (vanwege nog maar twee poesen) minder dan één per week, zodat zelfs die ene bak lichter geworden is. Eigenlijk zijn we gelukkige mensen, maar dit terzijde. Terug naar het verzameloudjesverhaal: in de week van 12 december waren we vergeten de bak buiten te zetten, maar dat was niet erg we hebben er toch twee. De week er na (19 dec) was ik ziek en opteerde ik voor het laten staan van de GFT bak want zwaar en de week tussen kerst en oud-en-nieuw was toch een gewone week dus het zou gewoon worden opgehaald. Zogezegd, etc. Helaas waren we in die week weg naar Groningen en konden we de bakken niet buiten zetten. De poesenoppas wilde we het niet aandoen, omdat de bakken bovendien behoorlijk zwaar waren geworden. Bij het verschonen van de bakken moest het vieze grit dan maar even opgeslagen worden in de trapkast in een zak. De GFT-bakken zijn weer leeg, dus de verzamelbejaarde in mij heeft weer afstand moeten doen van het vuile grit, maar toen ik de zak uit de trapkast haalde moest ik wel even sentimenteel slikken. Ik heb nog zo'n dertig jaar om dit af te leren, anders is het hopen voor de benedenburen dat de vloer het houdt...
P.S. wat is het weer een langdradig verhaal geworden. Hmpf.
-
Irene
zei:
Helemaal niet. Spannend van het begin tot het eind.
-
Lady M.
zei:
Ik heb gisteravond mijn vuilniszakken VOOR de voordeur gezet, zodat ik het niet wederom zou vergeten. En dat terwijl ze 2x per week komen. Maar ja, het was vakantie, ik slaap uit en de vuilnisman komt vroeg. Mijn verzameling is weer geruimd iig ;)
KYS
Ik ben niet veeleisend, van mij hoeft niet zo veel en mag er een hoop. Zeker als ik met rust gelaten word, kan ik een hoop hebben. Toch heb ik ergens iets van 'regeltjes', nou nee, meer iets van tips en wenken, nee, nouja zoiets dus wat regeltjes en tegen een van die regeltjes heb ik gisteren gezondigd:
Regel ca. 323881bis:
Verontschuldig je nooit voor de kwaliteit van een stukje, zeker niet onderaan het stukje zelf. Dit kan namelijk:
Geïnterpreteerd worden als vissen naar complimentjes
Resulteren in een positieve reactie van een lezer waardoor je alsnog het gevoel krijgt dat je hebt zitten vissen naar complimentjes.
Hierbij beloof ik me weer te houden aan mijn ongevere richtlijn, mijn eigen stukjes niet meer af te kraken en dit gewoon aan u over te laten ;-)
Tot slot nog het gesprek van de dag:
-Had jouw moeder niet een stopbol? -Nee mijn moeder had een hand. -Ohja, twee zelfs.
-
Irene
zei:
Regel 1A was toch: "gij zult de uitdrukking 'heb ik zoiets van ..." niet meer gebruiken? U denkt misschien dat dit in combinatie met "ergens" en "nouja zoiets dus" weer wel kan? Min min wordt plus? Nouja, zoiets dan, toch wel?
Wat die stopbol betreft heb ik meer zoiets van, nee, een punnikklosje.
Ziet u nu hoe erg het is?
-
yak
zei:
Het is nog veel erger, iets van, een stukje leuterkoekgebeuren van mij naar mijn targetgroup. Waar ik mij natuurlijk onmiddellijk voor verontschuldig. Re: mijn moeder is klaar-over zeer treffend getroffen.
Irene schreef gisteren over Esperanto. Ik ben nooit een Esperantist geworden, hoogstends een aspirant Esperantist, al was het alleen al omdat het zo'n mooie combinatie is. Nee, ik ben wel een tijdje bezig geweest om mij Esperanto eigen te maken, maar hoe eenvougdig de taal ook leert, hij vergeet ook makkelijk. En toch voel ik me een beetje schuldig, Esperanto is namelijk stervende. Ik weet niet of het snel gaat maar het kwijnt. Mijn Esperantoëpisode was lang voor het fenomeen weblog, als er toen al wel weblogs waren geweest, was ik misschien wel een Esperanto weblog begonnen. Prompt ging ik op zoek naar Esperanto weblogs, maar hoe harder ik zocht, hoe minder ik er vond. Wel overleden weblogs, maar geen levende. Nee, ik heb nu niet echt meer behoefte om mijn Esperanto op te pikken, noch om er een weblog mee te starten, maar als compensatie daarvoor voel ik me wel een beetje schuldig naar de Esperantogedachte. Om hiervoor te compenseren heb ik:
Dit stukje geschreven
Deze link ingevoegd zodat u laagdrempelig en kort kennis kunt maken met Esperanto
Multaj legi plezuro!
-
henriette
zei:
Kay, weet ik nog van de cursus van W van G. Ze is erg bevlogen!
-
mankso
zei:
Pardon omdat mijn nederlands niet so goed is - ik heb uw taal alleen maar enkele maanden gestudeert, en dat was 50 jaren geleden!
"Multaj legi plezuro" betekent eenvoudig niets, maar u kunt wel zeggen:
Multan plezuron dum la legado!
Multplezuran legadon!
Multan legplezuron al vi!
Multe da legplezuro mi deziras al vi!
Deze link is ook goed: http://www.esperanto.se/dok/pragman_nl.html
Stervende taal?! Hoe kan dat zijn? Weet u niets van de dagelike Esperanto-
programma's van Radio Polonia, Radio China International en ook 3x in de week van Radio Vaticana?
- Dus als ik het goed begrijp, heb jij geen mening? - Ja, dat komt wel het dichtste in de buurt - Maar dat kan toch helemaal niet, je denkt toch altijd wel ergens iets van? - Ja, maar ik probeer te vermijden dat het een mening wordt - Hoe bedoel je dat? - Nou, een mening wordt al snel iets dat je gaat verdedigen - Ja, dan sta je ten minste ergens voor - Maar waar baseer je je dan op? - Hoe bedoel je? - Nou, waar is je mening op gebaseerd? - Op, op wat ik van iets vind, op wat ik er over gehoord heb - En als er dan nieuwe informatie komt die de situatie in een heel nieuw daglicht stelt, geneer je je dan nooit over je oude standpunt, dat je zo vurig hebt verdedigd? - Je bedoelt van: "The less a man makes declarative statements, the less apt he is to look foolish in retrospect"? - Bijvoorbeeld.
-
Lady M.
zei:
Ik beschouw mijn mening als de basis om nieuwe inzichten te doen. Hoe kan je je mening wijzigen als je er geen hebt. Dat een mening iets is wat je snel gaat verdedigen, das ook maar een mening
KYS
Afgelopen maandag (nee ik had niet eerder tijd om dit plaatje te maken), schreef Irene over Pepys en vroeg ik haar of de uitspraak inderdaad Pieps luidde. Een wonderbaarlijk toeval wil dat ik die avond The League of Gentlemen zat te kijken en daar bovenstaande scene zag. Nu dus geen twijfel meer over uitspraak. Nu voor u nog wel twijfel over wat de heer in kwestie ziet, helaas is dat niet geschikt voor jeugdige kijkertjes en ik heb een logje voor álle leeftijden...
-
Lady M.
zei:
Ik neem aan dat we dat wel kunnen raden, als het echt een 'piep'schow is. Anders moeten de nieuwsgierigen hier maar ook de film gaan kijken ;)
KYS
Ik hoop niet dat dit stukje cynisch over komt, het is in ieder geval niet zo bedoeld.
Het is vandaag 13 januari, 18 dagen na de ramp in Azië. Laten we zeggen grofweg 432 uur (24 x 18) of 25920 minuten (432 x 60) en dus 1.555.200 seconden (juist, weer keer 60). Per seconde sterven er wereldwijd 1,8 mensen, wat betekent dat er na de ramp bijna 2,8 miljoen mensen zijn overleden. In de zelfde tijd zijn er overigens bijna 6,4 miljoen babietjes bij gekomen en de KPN heeft een omzet gedraaid van ca. €600 miljoen in die achtien dagen.
Bent u het niet met me eens, dat ongecijferdheid een zegen is?
-
Lady M.
zei:
Dat ligt er maar aan hoeveel waarde je aan de cijfers hecht.
KYS
-
marc
zei:
> Bent u het niet met me eens, dat ongecijferdheid een zegen is?
Neen, ik vind u een domme kip
Op de een of andere manier, woon ik voor sommige vliegtuigen, onder sommige weersomstandigheden in de aan- of afvliegroute van Soesterberg. Zo ook vandaag: eerst een hele grote, met dikke straalmotoren, net een iets kleinere met propjes. Ik heb 'de' oorlog niet meegemaakt, dus dat kan het niet zijn. Ik kijk geen oorlogsfilms, dus dat kan het niet zijn, maar ik houd er niet van. Vliegtuigen zijn leuk als:
Ze op kruishoogte (= 10km niet 1m) mooie strepen in de lucht maken.
Ze mij of een van mijn dierbaren van of naar een bestemming brengen waar ik of zij willen zijn.
Ze nuttige dingen transporteren en een positive bijdrage leveren aan de economie (onder een zo laag mogelijke belasting van het milieu.
Gisteren heeft een vliegtuig weer een van mijn dierbaren ergens anders heen gebracht, ver weg. Ergens waar ze heen wíl, dus dat is leuk (zie punt 2), maar het betekent wél dat ik afscheid moest nemen en daar ben ik slecht in. Hop: daar gaat weer een vliegtuig, kleiner maar met straalaandrijving.
P.S. de foto, die verder niets met dit stukje te maken heeft, geeft aan hoe verzuild de biermarkt is in België. Zelfs longpatiënten hebben hun eigen biermerk.
-
Lady M.
zei:
En ik maar denken dat je ging vertellen dat die uit een van de overvliegende vliegtuigen werd gemieterd |D
KYS
Waarschijnlijk plaats ik mij hiermee in een zeer dubieuze hoek: ik vind weinig zo smakelijk als de aanblik van een pas gestreken overhemd op een hangertje. Als je hem aantrekt is het effect verloren, want dan kreukt en vouwt het meteen, nee, als je er net klaar mee bent, hop op het hangertje, prachtig. Ik heb geprobeerd er een foto van te maken, maar dat wordt helaas gewoon een foto van een overhemd, een duidelijk geval van 'dat komt niet over'.
-
Edwinek
zei:
Tien weesvervloektjes en het zij je vergeven. Versgestreken heeft iets, da's waar. Ik heb een hekel aan strijken (doe het ook niet vaker dan een keer of drie per jaar), maar als de klus geklaard is vind ik het resultaat inderdaad ook erg aantrekkelijk. Vaak ook nog evenredig aan het aantal geslaakte vloeken (en dat is weer evenredig aan het aantal plooien en vouwen in het kledingstuk).
-
henriette
zei:
Niet aantrekken, niet aantrekken, niet aantrekken. Er ligt vast een gekreukte onder in de wasmand.
-
jac
zei:
Nee, het moest, echt waar, ik kon er niets aan doen! Ik moest hem aan!
Nee, even niks. Ik zou kunnen schrijven over mijn ervaringen met de KPN vandaag, maar dat doe ik lekker niet. Het is goed gekomen en daar gaat het om. Ik zou kunnen schrijven over de pc van Mw. Krak, maar dat doe ik lekker niet. Het lijkt goedgekomen en daar gaat het om. Ik ga ook niks schrijven over dat ik verwacht dat de wereld ooit ten onder zal gaan aan problemen met printers, want ook dat is goed gekomen. Kortom, ik schrijf vandaag nergens over. Tot morgen!
U begrijpt de variatiemogelijkheden. Natuurlijk had ik in die tijd ook al telefoon en kende ik mijn nummer(s) op een van de bovenstaande manieren goed, ik was een gelukkig mens.
Toen op 10 oktober (jaar weet ik even niet), kregen we er een twee bij. Dus werd het voorbeeldnummer
030 2345678
An sich geen probleem, maar hoe gingen we dat uitspreken, we kenden het nummer dus werd het:
nul dertig twee (+ eindeloze variaties)
Duidelijk was dat die twee er niet echt bij hoorde. Het was iets waar we mee moesten leren leven. Story ends.
Nee toch niet, want gisteren had ik (om niet nader te noemen redenen, want lang verhaal en het lijkt goed te komen), de KPN aan de telefoon en die noemde mijn telefoonnummer(s) op en wel op de meest bizarre manier die ik ooit gehoord had:
tweedrie viervijf zeszeven acht
Dus ik ontkende in eerste instantie zelfs dat het nummer van mij was, tot ik in mijn hoofd de boel kon reconstureren.
-
Irene
zei:
Zo is dat. Telefoonnummers hebben een bepaalde melodie, die mag je niet verstoren.
-
Ingrid
zei:
Hier in DK hebben we geen netnummer maar 8 cijfers (mobiel en vastnet) en telefoonnummers worden altijd in stukjes van 2 cijfers genoemd en genoteerd ook, da's lekker makkelijk : 12 34 56 78
Ik vraag me af of we hier ooit overgaan naar 9 of 10 cijfers. 99 miljoen nummers voor 6 miljoen mensen - moet genoeg zijn.
-
yak
zei:
Ah, hoe fraai. Weet ik naar welk land ik uit moet wijken als het telefoonnummergebeuren mij te gek wordt ;0-)
-
Irene
zei:
Wat je ook doet, ga in geen geval in Frankrijk wonen.
-
Amiek
zei:
Zeven nummers doe ik meestal, net als een 7/8 maat in groepjes van 3 en 2, geen losse nummers, daar begin ik niet aan. Maar dat werkt ook verwarrend. Toen ik ooit in Sevilla woonde werder de nummers altijd 3-2-2 gegroepeerd: 123 45 67, en in Rotterdam neigde men destijds naar 2 2 3, heeeel anders en best onbegrijpelijk.
Ik heb geen bijschrift voor deze foto, dus krijgt u een onverwacht deel twee van het cijfers verhaal. Ik was eind vorig jaar even op bezoek in het ziekenhuis, niets ergs en het was nog niks ook. De grap was alleen dat ik daar al héééél erg lang niet geweest was. Zelfs zo lang dat ik dat hier niet wil noemen omdat u dan zegt: "getver, ben je zó oud?". Maar ik stond nog in het systeem, een systeem dat er toen nog helemaal niet was. Ik meldde mij bij de balie, kreeg een papiertje mee en een vel met stickers. Eén blik op het vel was voldoende. Nee ze hadden de gegevens niet automatisch geüpdate. Ik woonde nog gewoon in Nieuwegein, had nog geen postcode (ja zo lang) en het telefoonnummer was nog '****', u ziet het goed, vier cijfers! De huisarts die er op stond had een sterretje voor zijn naam, ik hoop voor de goede man dat het geen kruisje hoefde te zijn want hij zal inmiddels dik met pensioen zijn. Na enig rekenwerk bleek dat het (laat ik het toch maar zeggen) het de gegevens waren van 30 (zegge dertig) jaar geleden waren. Blijkbaar houden zij zich ook aan mijn motto: 'gooi nooit iets weg'.
-
ton
zei:
Maar dertig jaar geleden had nieuwegein toch als vijf cijfers? Ik tenminste 29 jaar geleden wel!
- Wat waren ook weer overgankelijke werkwoorden? - ... - Je had overgankelijke en onovergankelijke - ... - Was het niet iets met lijdende voorwerpen? - ... - Ja: je kunt iemand niet lopen! - Nee, maar je kunt hem wel duwen. - ... - Dan gaat ie vanzelf lopen!
-
Irene
zei:
dat is er eentje voor www.taalspeeltuin.nl
-
yak
zei:
Dank Irene, zoals de onderhoudsmonteur al laat doorschemeren, heb ik je commentaar gevolgd en ben ik medespelerd geworden op genoemd speelveldje.
Stel: je hebt een speedboat, wil daar lekker mee stunten, je ziet een hekje en denkt: "daarchter ligt vast weer een watertje", springt over het hekje en ligt de rest van je nuttige leven in een weilandje ergens in Antwerpen, stel he?
-
R van InR
zei:
Oehps, dan moet je de rest van je nuttige leven Vlaams spreken :)
-
Edwinek
zei:
Zo zie ja maar dat alles ook weer voordelen heeft
-
ton
zei:
Met vlaamse frieten en een fikse dot mayo!
Naar aanleiding van het ontvangen van een mailtje van I. (nee niet die I.) - Had jij haar al een mailtje gestuurd? - Nee, ik had haar nog geen mailtje gestuurd. - Maar je had haar al een mailtje gestuurd. - Ja, ik had haar al een mailtje gestuurd. Zo ziet u maar weer, zonder intonatie ben je nergens.
-
Irene
zei:
Die worden in Nederland gedumpt. In andere landen hebben ze echte rovers, hier alleen kunstrovers. Zo heel af en toe haalt er iemand uit medelijden eentje uit het entrepot.
Heb helaas geen tijd om het dakdekkersverhaal te vertellen, dat komt dus nog, maar ik heb nu wel last van een geluidje. Het is een soort "ieke, ieke ieke ieke". En het klinkt of het uit mijn linker luidspreker komt, maar telkens als ik besluit mijn oor erbij te houden, houdt het op. Het is zo'n naar geluidje, op de rand van je gehoor. Bij mijn weten heb ik hier geen muizen in de muur, dus knaagt het aan me, wat is dit? En nu is het nog opgehouden ook. Eigenlijk zolang als ik aan dit stukje zit te schrijven heb ik het niet meer gehoord. Gek word je ervan! Om het geluid te verdrijven dan maar even dit:
U had gisteren al een klein voorproefje in de vorm van een zogenaamde 'technology demonstrator', zo noemen wij technici als ze willen laten zien wat ze allemaal wel niet kunnen (wel/niet). Hier is hij dan echt . Tijdelijk dat wel, want hoewel de kwaliteit niet dusdanig is dat u wild gaat copieren en publiceren, mag het strikt genomen natuurlijk niet, maar de verleiding om toch eventjes de disc jockey uit te kunnen hangen is zo groot dat ik het er eventjes op waag. De knop opent een nieuw windowtje, het is niet uitgesloten dat uw mogelijk geïnstalleerde pup-up-blokker dit niet goed vindt. Ongetwijfeld kunt u die pup-up-blokker de baas zodanig dat het wel werkt ;-) Bent u benieuwd naar de plee-list, dan is die op verzoek via de mail te verkrijgen.
-
Irene
zei:
Wat knap. Nou nog een mooi stukje klavecimbel ;-)
-
yak
zei:
Heb helaas geen klavecimben, noch klavecimbelmuziek, wil nog wel een keer een klassieke uitvoering doen, het wachten is op een avond zonder iets anders te doen ;-)
Na een artikeltje over Phishing, zit dit stukje Roger Waters steeds in mijn hoofd:
As cars go by I cast my mind's eye
Over back packs on roof racks
Beyond the horizon
Where dream makers
Working white plastic processors
Invite the unwary
To reach for the pie in the sky
Go fishing my boy!
Grappig is het dat er duizenden van dit soort teksten in je hoofd zitten en dat je er niets mee doet. Tot je precies wilt weten wat de tekst is en dan toch naar LP/CD hoes moet grijpen om het op te zoeken en als je dan dat stukje apart opschrijft, krijgt het iets bijzonders, of juist niet. Heb ook wel eens tegenvallers meegemaakt, dat het heel anders was dan de tekst die je in je hoofd had.
U had overigens waarschijnlijk al geraden dat ik niet zo'n visser ben, heb waar vistrauma, kon eerste (en dus laatste) vis niet van haakje krijgen, vis ging (waarschijnlijk) dood en ik was zielig.
Vissen zonder haakje, dat lijkt me nog wel wat, lekker aan de kant van het water zitten met een excuus, zonder de visjes lastig te vallen.
-
Edwinek
zei:
Vis was ook zielig. Als boetedoening dus vissen zonder haakje, maar met een knoopje aan het eind van je lijn en een stukje brood eromheen gekneed. Nabestaanden verschadegoeden.
-
Pascal
zei:
Jouw vistrauma lijkt op mijn visverhaal. Die hele vis was tenslotte kapot.
Ik las bij Ingrid een stukje over vla en u moet weten, ik ben dol op vla, ik eet het alleen nooit. Nooit? Nee echt nooit. Ik denk dat ik zelf nog nooit van mijn leven vla gekocht heb en vroeger thuis at ik het eigenlijk ook nooit. Dus yak dacht: ik ga vla kopen. Dat was een beetje dom gedacht, want bij mijn lokale vla-adresje bleek de sortering oogontluisterend, ik denk dat ik al snel een variant of twintig in het rek zag staan, van schepvla tot slagroomvla, van magere magerste vla, tot Boer'n vla. Op zo'n moment klap ik dicht, verstar ik en neig ik tot vluchtgedrag, maar ik had me vla voorgenomen en vla zou er dus komen. In tweede instantie laat ik me dan graag door iets of iemand leiden, in dit geval dus door Ingrid en dus kocht ik een lekker emmertje, sterk naar caramel smakende, Boer'n vla. En oeh, wat is tie lekker. Voor één keertje dan, want na 800ml denk ik dat ik het wel weer gezien heb. Vla is leuk, maar het moet wél leuk blíjven.
Tot zover de vlaberichten. De vlafoto komt overigens uit de, zeer verslavende, google image finder en toont noch mij noch een mijner intimi. Ik dank de makers voor het maken ervan.
-
Edwinek
zei:
Wat mij dan weer intrigeert: op welke esoterische wijze was je erachter gekomen dat je dol bent op vla? Zit de clou in het woord 'eigenlijk'? Heb je het ooit éénmaal gegeten? En hierbij ook mijn complimenten voor je bovenmenselijke zelfbeheersing om tientallen jaren iets waar je dol op bent niet te eten. Lof!
-
Irene
zei:
Als ik die knapen zie, is al mijn vanillevlalust in één klap voorbij.
-
Ingrid
zei:
Ik heb nog 1 emmertje (van de drie Zuivelboerderij emmertjes) als die op is kan ik er ook wel weer even tegen. Vla smaakt het lekkerst als je het maanden niet op hebt.
, denoting the yak's large body, outstretched horns, long hair and big tail. In time, the name was reduced to a word pronounced as "ya". Later still, this was mispronounced as "mao" - and many homophones began to appear after the Qin and Han dynasties. These words referred not only to the yak but also to yak hair products (because
mao means "hair" in Chinese). Some people wrote
, pronounced "mao", as
, pronounced "li", and then called the yak Li Niu. The tiny alteration in the script led to a change of name. And this provides an interesting object lesson for good handwriting! A distinction between Li and Mao to denote yak was first made in the Compendium of materia medica, published by Li Shizhen in 1578. Li Niu was said to live in the mountains and denoted the wild yak, while Mao Niu was used to denote the domestic yak (Li Ruimin, 1986).
