De stervende taal

Irene schreef gisteren over Esperanto. Ik ben nooit een Esperantist geworden, hoogstends een aspirant Esperantist, al was het alleen al omdat het zo'n mooie combinatie is.  Nee, ik ben wel een tijdje bezig geweest om mij Esperanto eigen te maken, maar hoe eenvougdig de taal ook leert, hij vergeet ook makkelijk.
En toch voel ik me een beetje schuldig, Esperanto is namelijk stervende. Ik weet niet of het snel gaat maar het kwijnt. Mijn Esperantoëpisode was lang voor het fenomeen weblog, als er toen al wel weblogs waren geweest, was ik misschien wel een Esperanto weblog begonnen. Prompt ging ik op zoek naar Esperanto weblogs, maar hoe harder ik zocht, hoe minder ik er vond. Wel overleden weblogs, maar geen levende.
Nee, ik heb nu niet echt meer behoefte om mijn Esperanto op te pikken, noch om er een weblog mee te starten, maar als compensatie daarvoor voel ik me wel een beetje schuldig naar de Esperantogedachte.
Om hiervoor te compenseren heb ik:

1. Dit stukje geschreven
2. Deze link ingevoegd zodat u laagdrempelig en kort kennis kunt maken met Esperanto

Multaj legi plezuro!

((Oudere pagina)) ((Nieuwere pagina))